Veysel KAYMAK : Örgütlülükte Kırk Yıl (Bir Veda Mektubu)

Bu yazımda örgütlülükte geçen kırk yıldan kısa anılara, izlenimlere yer vereceğim.

Örgütlülükle İlk Tanışma

Yıl 1968 kendi köyümde ilkokul müdürü olarak görev yapıyorum. O yıllarda yurt genelinde TÖS’ün boykotu var. Okulda görevli öğretmenler olarak boykotu destekliyoruz. O gün derslere girilmiyor. Olayın ardından soruşturma ve mahkemeye veriliyoruz. Yargıç bir oturumda yapılanın suç olmadığına karar veriyor. Aklanıyoruz.

O yaz Ankara’ya gezmeye geliyorum. Bir arkadaşla buluşup, TÖS’ün Genel Merkezine gidiyoruz. Amacım TÖS Genel Başkanı Fakir Baykurt’la tanışmak, yazmaya çalıştığım şiirleri yazıları vererek bu konuda görüşlerini almak ve sırası gelirse de boykotla ilgili idari soruşturma konusunda bilgi edinmek.

Bizi kapıda, Dursun Akçam karşılıyor. O’na yukarıda aktardığım doğrultuda açıklama yapıyoruz. Dursun Akçam, başkanın yurt dışında olduğunu, kendisinin bu konularda yardımcı olabileceğini söylüyor. Bu arada okul müdürü olduğumu idari bir ceza verilip verilemeyeceğini soruyor ve benzer kaygılarımı aktarıyorum.

Dursun Akçam beni şöyle bir baştan aşağı süzüyor, arkasından;

- Müdürlüğü ne yapacaksın kardeşim, aslında sen bürokrasinin müdürlük tarifine de uymuyorsun. Hani göbek fala da yok, benzeri bir açıklamada bulunuyor, gülüşüyoruz. Ardından TÖB-DER üyeliği, Şarkışla İlçede kurulan şube de deneticilik ve o dönem Genel Başkan olan Ali Bozkurt’la tanışma.

Sonraki yıllarda Ankara’ya geliş. 1982 yılında Çankaya, 27 Aralık İlkokulunda müdürlüğüm döneminde, Şarkışla’da TÖB-DER’de tanıştığım Öğretmen Osman Arıkök’le ilgili bir anı;

Osman’la, Ankara’da sokakta vb yerlerde ara sıra karşılaşıyoruz. Karşılaşmamız sırasında Osman selam vermeden başını benden çevirip öyle geçiyor. Nedenini merak ediyorum. Bir başka gün karşılaşmamızda bunun nedenini soruyorum. Osman;

- Ne olacak, biz içerde yatarken, işkence görürken, sen gelmişsin burada müdürlük yapıyorsun, benzeri bir açıklama yapıyor.

Bunun nedenini anlatmaya çalışıyorum, O dönem köyde görev yaptığımı, Ankara’ya gelince Milli Eğitim Müdürlüğünde demokrat insanların olduğunu, puanlamayı esas almış olduklarını vs anlatıyorum. Aramızda buzlar eriyor. O günden sonra Osman’la karşılaşmamızda az da olsa sohbet ediyoruz.

O günlerde bir başka nedenle okula gelen bir sivil polisten Osman’ın hikayesini dinliyorum; Polis, Şarkışla’lı olduğumu öğrenince, Osman Arıkök’ü tanıyıp tanımadığımı soruyor. Tanıdığımı, arkadaşı olduğumu öğrenince de, kendi deyimiyle, O’na yaptıkları “kıyak” tan dem vuruyor. Yani, yaptıkları işkenceden, kötü muameleden…

Osman yine bir başka gün karşılaşmamızda, bu olay gündeme gelince; İçerden çıktıktan sonra da takip ettiklerini anlatıyor. Osman’ın dayanamayıp bir gün;

- Benim Alevi olduğumu sanıp, peşimi bırakmıyorsunuz, kardeşim ben Alevi değilim. Aleviler Osman adı koymazlar. Bunu bilin ve peşimi bırakın, diye yakınıyor.

Emekli olduktan sonra Eğit-Der Ankara Şubede görev alıyorum. Kısa bir süre Ankara Şube başkanlığı da yapıyorum. Ankara Şube ile Genel Merkez aynı mekanda bulunuyor. Zaman zaman Genel Merkez yöneticileri ile birlikte toplantılara katılıyoruz. Genel Başkanımız Mustafa Gazalcı.

Mustafa Gazalcı bir gün toplantı da derneğin çıkardığı ABECE dergisinin öneminden söz ediyor;

- Dergi her ay çıkmalı, dergi çıkınca yeniden doğum yapmış sayılırız, diyor.

O dönem yönetimde ve derginin yazı kurulunda daha çok bayanlar yer alıyor. Bu mizahi açıklama Mustafa Gazalcı’ya bir şiir yazmama neden oluyor;

GAZALCI VE ABECE

Gazalcı;

ABECE’nin her çıkışında

Yeniden doğum yapmış sayılırız, dedi

Bu yüzden işe hanımlar sarıldı

İnsaf et bre Gazalcı!

Çalışan hanımlar da olsa

Her ay doğum yapılır mı?

Aşık Veysel Kültür Derneği, 1972 yılında Ankara’da ikamet eden, çevreden bazı arkadaşların köye gelerek Aşık Veysel’i ikna edip izin almaları ile kuruluyor.

1992-1998 yılları arasında Aşık Veysel Derneği yönetiminde bulunuyorum. İki dönem dernek başkanlığı bir dönem yöneticilik yapıyorum. Yönetim dönemlerimizde, (Aşık Veysel’i Anma Etkinlikleri, şenlikler, Yunus’dan Veysel’e Anadolu Hümanizmi, gibi sempozyum, konserler) ve benzeri önemli bazı kültürel etkinlikler gerçekleştiriliyor.

2 Temmuz 1993 Sivas Olaylarının ertesi günü yapılan basın açıklaması ile olayları kınıyor, buna tepki eylemleri düzenleyeceğimizi ve onlarca insanımızın katledildiği Madımak Oteli’nin “Utanç Müzesi” olması gerektiğini açıklıyoruz.

Amatör bir ruhla, şevkle, heyecanla, sevgiyle yapılan bu kültürel çalışmalar, düşündükçe bu gün bile beni heyecanlandırıyor.

Ve Pir Sultan Abdal Kültür Derneği

2002-2008 tarihleri arasında üç dönemdir, Pir Sultan Abdal Kültür Derneğinde yöneticilik yapıyorum. Açıkça söylemek, yazmak gerekirse bu dönem, birçok arkadaşım gibi benim de hayatımda önemli bir yer tutuyor. Bu dernekte de yine amatör bir ruhla, şevkle, heyecanla çalıştık. Başta sayın başkanımız olmak üzere birçok konuda önemli mücadeleler verildi, başarılar elde edildi. Derneğin çizgisinde sapma olmadan ileri noktalara taşındı. Eğitim çalışmaları ile çeşitli etkinliklerle dolu bir dönem yaşandı. Örgütün, örgütlenmenin, örgütlü mücadelenin önemi öne çıktı. Bu dönemde şube sayımız, otuzlardan, ellilere yaklaştı.

Görevde bulunduğumuz süre içindeki önemli çalışmalardan biri de, her üç ayda düzenli bir şekilde yapılan “Danışma Kurulu” toplantılarının, çoğunlukla çeşitli bölgelerdeki şubelerimizde gerçekleştirilmesi idi.

Örgüt içindeki ilişkiler, yeni yerler tanıma yeni arkadaşlar edinme konusunda bunun sayısız yararları olduğunu düşünüyorum. Bu toplantıların birçoğunun bende unutulmaz anıları oldu.

Bunlardan biri 2006 yılının sonbaharında Alanya Şubemizde yapılan “Danışma Kurulu” toplantısına gittiğimizde yaşananlardı.

Alanya’ya indik. Kalacağımız otele gitmek üzere, belediye otobüslerine biniyoruz. Çoğumuzun üzerinde takım elbise var. Otobüsteki yolcuların neredeyse hemen hepsi yabancı ve üzerlerinde tatil elbiseleri, şortlar vb giyecekler var. Bizde de onlarda da bir şaşkınlık. Bu şaşkınlığı daha üzerimden atamadan, arkadaşlara dönerek;

- Türkler geldi diye hayret ediyor olabilirler, diyorum. Gerçekten de ülkemizde kendimizi yabancı gibi hissediyoruz.

Alanya’da geçen güzel günler ve yukarıdaki çelişkili durum, bununla ilgili bir şiir yazmama neden oluyor.

Şiirden üç dörtlük;

ALANYA

Alanya cennet

Alanya kutsal

Satılır toprakları yabancılara

Parsel, parsel

.....................................

Türkü barda bir güzel kız

Seslenir geçmişten geleceğe

Yaşanmamış aşkları söyler

Deniz kızları ile birlikte

Alanya Kalesi, Kızılkule

Türkü bar

Gelmeyin üstüme

Bugün derdim dünden beter.

Kısa da olsa bir anılar demeti sundum sizlere. Yazımı Genel Başkanımız Kazım Genç’in de sık kullandığı; Pir Sultan’ın inancı, bilinci, direnci ve Ünlü Ozanımız Aşık Veysel’in aynı adlı şiirinden bir dize ile tamamlamış olayım;

“Dostlar beni hatırlasın.”

Ben sizleri yaşadığım sürece hatırlayacağım.

Mart, 2008

Veysel KAYMAK