6 yıl sonra Madımak’ın önünde

2 gün önce Sivas katliamının 6. yıldönümü nedeniyle Madımak Oteli’nin önünde toplanan basın mensuplarına, demokratik kitle örgütleri temsilcilerine, siyasi parti temsilcilerine, bunları kuşatan güvenlik güçlerine ve onların arkasında merakla bizi izleyen Sivaslılara şöyle seslendim:

6 yıl sonra burada, bu otelin önünde olmak nasıl bir duygudur dersiniz? Tarif edilemez, anlatılamaz... Ama yine de; şimdi burada, bu noktadan baktığımda, o günü yeniden yaşıyorum. Tüylerim ürperiyor. Bütün katilleri tek tek görüyorum. Başlarında takkeleri, suratlarında çember sakalları, sırtlarında cüppeler, dillerinde “Cumhuriyet burada kuruldu, burada yıkılacaktır” çığlıkları ve ellerinde benzin bidonlarıyla, tüm katilleri görüyorum. Pir Sultan Abdal Anıtı’nı, işte şurada parçalıyorlar, tırnaklarıyla cırmıklarıyla yetinmeyip taşlarla parçalıyorlar...Güvenlik güçlerini görüyorum: Ellerinde telsizleri, sadece telsizleri... Ama ne copları var, ne silahları, ne sis bombaları, ne de ‘Dağılın’ uyarıları... Onların canilere karşı nasıl müşfik davrandıklarını, sırtlarını adeta nasıl sıvazladıklarını görüyorum.

Tugay komutanını görüyorum.

Siyah renkli reno arabasıyla şuraya kadar geliyor.

Canilerle bir şeyler konuşuyor, dönüp otele bakmıyor bile, içeride kimler var, ne yapıyorlar, nasıl kurtulacaklar diye merak bile etmiyor, dönüp çekip gidiyor.

Valiyi görüyorum.

Emniyet müdürünü görüyorum.

O günü yeniden yaşıyorum.

Ve elbette otelin içini görüyorum.

Aziz Abi’yi, Asım Abi’yi; sakin, babacan hallerini...

Kızımız Asuman’ın, oğlumuz Sait’in geçlik coşkularını, Asaf’ın muzipliğini, Koray’ın çocukluğunu görüyorum.

Sonra o anı, o ölüm anını... Şu alt kattan başlayan o yoğun kara dumanlarla birlikte yükselen canavar dili benzeri alevleri... ve çığlıkları... sonraki, sessizliği...

Hepsini görüyorum.

Yeniden yaşıyorum.

Bu kara leke Sivas’a yakışmadı. Yıldız Dağı’na, Yama Dağı’na, Tecer Dağları’na yakışmadı.

Kızılırmak’a, Çaltı Çayı’na, Tavra’ya yakışmadı bu kara leke... Sivas’ın yağız delikanlılarına, üç etekli güzel kızlarına yakışmadı... Pir Sultan’a, Âşık Veysel’e, Ali İzzet’e, Sivaslı ozanlara, Cahit Külebi’ye yakışmadı... 4 Eylül 1919 tarihinin üstüne 2 Temmuz 1993 tarihi düşmemeliydi.

Ve tüm Sivas, tüm Türkiye, tüm dünya bir kez daha görsün, bir kez daha yaşasın istiyorum. Bir daha Madımak’lar olmasın diye... Bir daha kimseler, bir köşeye sıkıştırılıp yakılmasın diye...

Bu dava burada bitmeyecek...

Pir Sultan; “Kalsın benim davam divana kalsın” diyordu. Ama bu dava divana kalmayacak. Bu dünyada görülecek. Tüm katiller yakalanacak, arkalarındaki, legal, yarı legal örgütler açığa çıkartılacak, bağımsız mahkemelerde halkın gözü önünde yargılanacak ve hak ettikleri cezayı alacaklar. Bu hesap bu dünyada görülecek. Buna inanıyorum. Bunu bekliyorum.

İşte o zaman utanacaklar...

“Güvenlik güçleriyle halkı karşı karşıya getirmeyin” diyenler; “Otel yanmıştır ama halkımıza bir şey olmamıştır” diyenler; “Bu hadise, herhangi bir futbol karşılaşmasında meydana gelebilecek bir hadisedir” diyenler utanacaklardır.

Onların utanacakları gün, bu davanın divanda değil, bu dünyada görüldüğü gün olacaktır.

 

A’dan Z’ye - Evrensel Gazetesi - 23.01.2000

Ali Balkız