Ahmet
Telli'nin ‘Bekle Beni’ şiirinin bir bölümü ile batılı bir
düşünürün sözünü anımsıyorum:
Dünyanın
en mutsuz insanları, geri bıraktırılmış ülkelerin aydınlandır.
Gözümüzün
önünde görülmesi gereken yığınla çelişki var ve bunları
görmemezlikten gelemiyorsak, üstelik de acılara alışılmıyorsa
nasıl mutlu olabiliriz ki?
Sevgili
Hasret!
Halk müziğinin, yorumcu sıkıntısı çektiği bir dönemde, senin
gibi genç ve çok umut veren çalışkan bir değerini yitirdiğine
mi yanalım, yoksa hiç bir sosyal güvenceleri olmayan geride
bıraktığın 4 aylık hamile eşinin ve doğacak çocuğunun geleceğini
garanti altına alamayan devletin, sanatçılarla ilgili politikalarının
olmayışına mı, yoksa uğruna ölümlere gittiğin ve onların
kültürlerini dünyaya tanıtacağını, müziğin soysuzluğa mahkum
edildiği bir dönemde çıkış yolunun kendi öz kültürlerine
sahip çıkmaktan geçtiğini söylediğin "Sevgili halkının"
duyarsızlığına mı yanalım, bilemiyorum. Ama bildiğim birşey
var ki, o da biz neye yanarsak yanalım senin ve 33 dostumuzun
yanışları gibi olmayacak bu yanış. Sizleri hiç unutmayacağız.
