Solingen’den Sivas’a

Hepimizin yaşamında unutamadığı günler vardır. Aklımıza yüreğimize bir çivinin sivri ucuyla kazılmış acılar, sevinçler hep olacak hayatımızda. İnsan geri dönüp baktığında inadına acıları ile baş başa kalıyor. Belki de, yaratılan sevinçlerin her birinde bir yanıyla acıların yaşanmış olmasıdır bunun nedeni. Çünkü insan sevinçlerini de büyük kavgalar, büyük uğraşlar sonucu var edebiliyor. Hiçbir sevinç yoktur ki; büyük emekler verilmeden var edilmiş olsun.

Geriye dönüp baktığımızda insanın ardında bıraktığı uzun yolun, gözyaşları ve kanla kirlendiğini görüyoruz. Tarih neredeyse bu kan ve gözyaşının anlatıldığı bir bilim dalı olarak var. Tarihten öğrenmek sözü ise hep lafta kalmaya devam ediyor.

İki büyük Dünya Savaşı arasındaki zaman dilimi sadece 26 yıldır. 29 Mayıs 1993 Solingen’de beş Türkün uykuda oldukları bir saatte evlerinin ateşe verilip yakılmasıyla, 2 Temmuz 1993 Pir Sultan Abdal Şenliğine katılan yazar, aydın ve sanatçıların Sivas Madımak Otelinde kuşatılıp, 35 aydın ve sanatçının yakılarak katledilmesi arasında 34 gün vardır.

Sebepleri ne olursa olsun insanın insana bu zulmü kabul edilir değildir. Birinin milliyetçilik diğerinin din adına yapılmış olması, bu katliamların savunulabilmesinin olanağını asla sağlamaz. Aksine bu kavramlar, dünyaya dinin ve milliyetçiliğin penceresinden bakışı sorgulamamızın gerekliliğini ortaya koyar.

Bu türden acı olayların hepsi taraf olalım veya olmayalım insanlık onurunu ve ruhunu derinden yaralar ve bu yüzden hepimizi ilgilendiren bir boyutu vardır. Üstüne üstlük bu olayların sanıklarının bir şekilde korunduğu, kollandığı kanısı toplumda hâkim olmaya başlamışsa; suçu birilerinin üzerine atmanın, politikacıları suçlamanın bir çözüm olmadığını ve bununla kendimizi rahatlatma şansımızın olmadığını bilmek durumundayız.

Hepimiz, evet hepimiz bir şekilde suçluyuz. Bu türden olayların yaşanması, suçlularının korunması, kollanması da dâhil, olup bitenden hepimiz suçluyuz. Bir birey ve bir insan olarak olaylara seyirci kalmanın sonuçlarını yaşıyoruz. İnsanı, bilgiyi ve güzel olan her şeyi yadsıyıp sembollerle konuşmayı sürdürdüğümüz sürece, bu tür olayların yaşanması ve suçluların korunması, kollanması da hep olacak…

Hiç kimse kendisini kandırmaya kalkmasın. Mersin ve ardından Trabzon ve Samsun ile Sakarya’da olanlar ve ardından süre gelen süreç ile vardığımız nokta ortada. Hiç kimse yarın yeni bir Solingen’in olmayacağını iddia edemez. Bir Sivas’ın yaşanması, yayılabilecek küçük bir yalan ile her an mümkün.

Günlük hayatın zorunu, getirdiği sorunları aşmanın yollarını kolaycı, hamaset üzerine kurulu söylemlerle çözmeye çalıştığımız ve milliyetçilik, din gibi kavramlara körü körüne sarıldığımız sürece, bütün bunların yaşanması kaçınılmaz olacaktır. İnsan aklı, bilinci, insan olma onuru ve erdemiyle var olmayı hak eden bir varlık olarak bu sıradanlığı aşamadığı sürece, insan olma savı anlamsız olur.

Savaşlar gibi bu türden büyük katliamların, cinayetlerin, salt üç beş baldırı çıplak Neo Nazi’nin veya üç beş takkeli sarıklının işi olmadığı, bunun Devlet politikalarının bir uzantısı ve/veya sonucu olduğu da açıktır. Bu tür olaylarda devletin ve politika ile politikacıların sorumluğu küçümsenemez. Bunun en tipik örneği Solingen olayına AKP iktidarının, devlet erkânı ile büyük medyanın gösterdiği ilgi ile Sivas Madımak olayındaki kayıtsızlığıdır.

2 Temmuz 1993’de Sivas Madımak Otelinde yaşananların unutulmasını isteyenler, her yıl Solingen’de “ibret müzesi” ve “anıt mezara” dönüştürülmüş evin önünde soluğu alıyorlar. Solingen katliamının yıl dönümlerine Devlet Bakanı, Muhalefet, Büyük Elçi dâhil tam kadro katılanlar, Sivas’ta görmediklerimiz.

Bu ikiyüzlülük, üç maymunu oynama, kebap salonu olmuş Sivas Madımak Otelinde kaybettiğimiz 37 insanımızı unutmaya yeter mi?

Hayır, yetmiyor yetmeyecek.

27.06.2007

Hasan KAYA

www.2temmuz.com