ÖZGÜRLÜKÇÜYÜZ ...... AMA CEMEVİNE KADAR

Yargıtay 9. Ceza Dairesi, suçun unsurlarının oluşmadığını söyleyen başsavcılık tebliğnamesine de, bilirkişi raporuna da itibar etmeyerek, bırakın Türklüğe hakareti, kendi etnik kimliğine eleştirel yaklaşan bir metafor kullanan Hrant Dink’in altı aylık hapis cezasını onayladı. Bakalım bu türden kararlarla ülkesini yürekten seven Hrant gibi sağduyu seslerini kaçırıp göçürmeyi becerecek miyiz?

Ne yazık ki, 3 Mayıs Dünya Basın Özgürlüğü Günü’nde bu ülkenin gazetecileri ve aydınları ne yazarsam, ne söylersem başıma ne gelirin hesabını yapmak zorunda kalıyorlar. İnsanların diledikleri gibi yaşamaları için “özgürlük” bayraktarlığı yapan, türban için, imam hatipler için, ibadet için, seçilen yaşam biçimleri için özgürlük de özgürlük diyen bir iktidarla yaşadığımız şu son yıllarda ne kadar da özgürleştik, farkında mısınız?

İpler bir yandan gerilip duruyor. Özgürlükçülük yarışında ana muhalefet de iktidardan geri kalmıyor. Terörle Mücadele Yasası’nın karşı çıkılacak onca maddesi varken, “Kim koydu bu Öcalan’a af maddesini?” diye AKP’nin boğazına sarılıyor. Hükümet bu soruyu “GİZLİ” damgası var diye geçiştirmeye çalışırken, Yeni Şafak “6. maddeyi Jandarma Genel Komutanlığı teklif etti” diye fısıldıyor.

Henüz 6. madde tartışmasının ateşi sönmeden, 9. Cumhurbaşkanımız ile Başbakanımız arasında “Erkeksen meydanlara çık” tonunda bir başka tartışma başlıyor. Şimdi onunla meşgulüz. AKP’liler “Cingöz Recai, Suudi Arabistan’a sen git” diye yüklenirken Demirel’e, yılların siyaset kurdu da AKP’yi yumuşak karnından dövüyor: “İktidarsızsınız işte” diyor, “Söz de verdiniz, neden çözmüyorsunuz türban sorununu?” Ankara’da, bu hareketlenmeyi erken seçim işareti ve Demirel’in AKP’ye karşı sağa koçluk yapma girişimi olarak görenler var. Hani bir erken seçim olsa, AKP’nin ne diyeceği belli: Özgürlüüüüüük!

AKP’nin bu konudaki duruşu sağlam! Onlar özgürlükçü! Onlar her vatandaşın seçtiği yaşam tarzına göre özgürce yaşayacağı demokratik bir ülkeden yanalar. Onlar herkesin bireysel özgürlükleri çerçevesinde değerlendirilebilecek başörtüsüne kimse karışmasın istiyorlar. Bu yüzden, Anayasa Mahkemesi kararlarını, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarını totaliter bir anlayışın yansımaları olarak görüyorlar. “Kızlarımız üniversitelere neden başörtülü giremiyor? Bu ne biçim demokrasi, bu ne biçim özgürlük?” diyorlar.

Kısacası özgürlük istiyorlar. İstiyorlar da, nereye kadar? Terörle Mücadele Yasası’nın sınırlarına kadar. Bir de.... Cemevinin kapısına kadar. Diyanet İşleri Başkanı Ali Bardakoğlu, cemevlerinin ibadethane değil “tarihsel gelenekleri yansıtan mistik geleneklerin yaşatıldığı mekânlar” olduğunu söylüyor. Bu yüzden, cemevlerine cami, kilise ya da sinagoglara verilen parasal destek verilemiyor. Türbanın siyasal simge mi, yoksa bireysel inanç gereği mi olduğuna devlet karar verince isyan edenlerden, cemevinin ibadethane olup olmadığına Diyanet karar verince tıs yok.

“Bundan hükümete, AKP’ye ne?” diyenler olacaktır. Peki, Sultanbeyli’de cemevi yapmak isteyen Alevi vatandaşlara mevzuattı, yasaydı, yönetmelikti, imardı, şuydu buydu diye sürekli engeller çıkaran belediyeye ne demeli? “Yüzde 99.9’u Müslüman olan bir ülkeyiz” diyerek cami üstüne cami yaparken, cami olan bir alanın yanında cemevine izin vermemek, ne özgürlükçülük ama.

Sahi, o yüzde 99.9’u Müslüman olan nüfusumuzun ne kadarı Alevi acaba? 10 milyonu mu? 15, 20 ya da 25 milyonu mu? 20 milyon 70 milyonun yüzde kaçı ola ki?

İnançlara özgürlük... Türbana özgürlük... İbadete özgürlük... Veee “Suudi Arabistan’a önce sen git kardeşim” diyenler ne kadar, nereye kadar özgürlükçüler acaba? Cemevinin kapısına kadar mı?

L.Doğan Tılıç

dogantilic@birgun.net

04.05.2006

www.birgun.net